Archiwa tagu: Irlandia

Gniew Mac Lira

Zbiera się na sztorm. Wieje coraz gwałtowniej znad Atlantyku. W Corku wiatr znów przekręca wskazówki zegara kościoła na Shandon (chronometr od wieków pokazuje inną godzinę z każdej strony i zwany jest dlatego wielkim kłamczuchem). Jadę nad ocean, zobaczyć jak się burzą ogromy wód. Oceanem według dawnych mitów w Irlandii rządzi Manannán Mac Lir, syn oceanów, na swoim okręcie „Zamiatacz fal”, w niewidzialnym płaszczu z mgły, w płomiennym hełmie mieczu zwanym „mścicielem”. Postać straszna, tak jak ocean był przerażający dla dawnych mieszkańców Irlandii – żywioł karmiący, karzący, nieprzebrany i nieodkryty. Nigdy nie było wiadomo, co się pojawi na horyzoncie – czy to kuter męża powracającego z połowu, czy flotylla piratów, czy kolejni najeźdźcy Emeraldowej Wyspy.
Jadę więc autobusem do Crosshaven, skąd można najszybciej zawędrować do oceanu. Autobus ma pętlę prawie na końcu klifu, paręset metrów stąd jest kamienista plaża z widokiem na ocean. Dzisiaj tutaj pusto, fale ogromne roztrzaskując się na skalistym wybrzeżu, wieje całkiem nieźle, trochę nie słyszę własnych myśli.

Niebo na zachodzie robi się granatowe. Nie widać Mac Lira, w końcu ma niewidzialny płaszcz. Zresztą sama postać króla nie jest za bardzo chętnie poruszana w opowieściach mistycznych, widocznie z respektu. Znacznie częściej rybakom i żeglarzom pojawiają się Dobrzy Ludzie – istoty magiczne ostrzegające przed zła pogodą i kierujące do portu. Są też ponure czółna, którymi sterują upiory potopionych żeglarzy. Zły to omen, należy wrócić do portu i załatwić sprawy niezałatwione, gdyż zobaczenie upiornych czółen oznacza rychłą podróż w Zaświaty na zawsze.

Pogoda w końcu robi się nieznośna, wracam do miasteczka, siadam przy kawie, aby w cieple i spokoju dokończyć ta opowieść. Bo ocean to nie tylko straszne opowieści. To także legendy o nieodkrytych rajskich wyspach: Hy Brasil – Wyspę Miodem Płynącą (widziana często z zachodniego wybrzeża), Immrama (Wyspy Błogosławione). Nic dziwnego, w końcu przez długie wieki to Irlandia była końcem świata, gdzie kończyły się mapy, a zaczynał przestwór oceanu. Było o czym śpiewać w pubach portowych Corku, Gallway i Dublina, gdy Mac Lir szalał gniewem.

Reklamy

Irlandia: porozmawiajmy o pogodzie

Prawie trzy lata minely od ostatniego wpisu, zatem na rozgrzewkę porozmawiajmy o pogodzie. Temat prosty, intrygujący, a interesuje wszystkich. Tak to jest z pogoda w Irlandii, gdzie zdarza mi się przebywać już od półtora miesiąca. Jest bohaterką porannych opowieści przy kawie w pracy, pogawędek na przystankach autobusowych i toastów w pubach.

Geograficzne wytłumaczenie jest zrozumiałe: jak mieszka się na wyspie na wygwizdowiu Europy, z całym wściekłym Atlantykiem za miedzą, nic cię nie chroni od zmiennych nastrojów Posejdona (a raczej Fand, czyli celtyckiej bogini morza).

I tak jest. Tu słońce, tu deszczyk, a tutaj wichura. I wszystko w przeciągu godziny. Zmienność pogody jest legendarna, natomiast dla miejscowych jest to raczej aspekt, który trzeba zaakceptować i polubić, niż się przed nim chronić. Pada śnieg? Nie ma problemu, aby młodzieżowa drużyna rugby w Dublinie nie kontynuowała treningu na świeżym powietrzu. Mamy ulewę (taka, po której się trzeba wykręcić i wysuszyć), ale nie przeszkadza to dzieciom dalej bawić się na placu zabaw.

Kapryśność bogini Fand uczy pokory, ale też praktycznego podejścia do życia, a więc:

– parasolki się nie nosi, bo generalnie jak pada to i wieje, więc pada z boku,

– sklepy i restauracje mają na wyposażeniu kubełki ustawiane przy wejściu „by było gdzie stawiać parasolki”

– każdy murek czy żywopłot jest dobry, dlatego w Corku (w którym mieszkam obecnie) drogi są obmurowanie i zażywopłotowane. Przydaje się jak wieje sztorm z Atlantyku

– prognozę pogody sprawdza się na dzień naprzód, długoterminowe prognozy rzadko się sprawdzaja

– cieszyć się należy każdym dniem bez deszczu i bez wiatru, należy wyjść na zewnątrz i korzystać. Jutro może być gorzej.

Może dlatego Irlandczycy, tak bardzo oddaleni od reszty świata, tak bardzo w szponach żywiołów, potrafią się cieszyć tym co mają, nie czekając aż przyjdzie słońce.