Archiwa tagu: Anglia

Galeria: Zabierz mnie tam. Natychmiast.

DSCN6302

DSCN5639

DSCN4852

DSCN3947

DSCN0263

DSC_5175

DSC_2808

DSC_2234DSC_1172

DSCN6904

ZABIERZ MNIE TAM. NATYCHMIAST:

1.Egipt, Nuweiba

2. Laos, Vang Vieng

3. Nowa Zelandia, Turangi

4. Boliwia, Tupiza

5. Tajlandia, Koh Tao

6. Indonezja, Jawa

7. Anglia, South Downs

8. Szwecja, Vrango

9. Maroko, Essauira

10. Grecja, Santorini.

Reklamy

Zobacz: rozdroża

tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo1_1280

tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo2_1280 tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo3_1280

tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo4_1280

tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo5_1280

tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo6_1280

tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo7_1280

tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo8_1280

tumblr_ni1akrizCb1r4lodjo9_1280

Rozdroża:

1. Wyspa Wight (Anglia)

2.Edynburg (Szkocja)

3. Porto (Portugalia)

4. Sighisoara (Rumunia)

5. Malmo (Szwecja)

6. La Paz (Boliwia)

7. Auckland (Nowa Zelandia)

8. Kuala Lumpur (Malezja)

9. Gijokastra (Albania)

Dover – tu się zaczyna Anglia

Klify w Dover robią ogromne wrażenie. Szczególnie na podróżnikach, którzy widzą je po raz pierwszy. Drzewiej podziwiali je Celtowie, dumał nad nimi Juliusz Cezar, wzdychali pasażerowie transatlantyków, niewolnicy zwożeni w galerach i emigranci zaczynający swoją tułaczkę. Biała, kredowa ściana wyrastająca na kilkadziesiąt metrów prosto z morza robiła wrażenie i na polskich emigrantach, tych z Epoki-Przed-Ryanairem.

Dla wielu klifowy próg był nie do przeskoczenia i zanim zaczęła się ich podróż po wyspie już musieli wracać. Pamiętam opowieść kolegi, który tuż przed maturą postanowił dorobić sobie na wakacje i spróbować pracy na czarno w kraju-raju. Jego podróż skończyła się tuż przed klifem, z którego został zawrócony z odnotacją w paszporcie „persona non grata”. Wyprawa zakończyła się dla niego niezłym wstydem, mankiem w portfelu, uwagą przesłaną do dyrektora szkoły i laniem od rodziców.

Dzisiaj, kiedy górą przelatują co sekundę tysiące pasażerów lub dołem – pod Kanałem Angielskim przez większość świata nazywanym Kanałem La Manche – śmigają Eurostary, klify blakną i tracą na znaczeniu, a do przeprawy wystarczy najzwyklejszy dowód osobisty. Teraz tylko kierowcy tirów i autokarowi wycieczkowicze zastygają w podziwie, gdy prom zbliża się do brzegu Wielkiej Brytanii.

Ze szczytów snieżnobiałego muru port promowy wygląda jak wielkie mrowisko. Promy przypływają jeden za drugim, wypluwają kolejne pojazdy, które znikają w przełęczy. W ich miejsce czekają już w uporządkowanej kolejce auta, tiry i autobusy z towarami i pasażerami w drodze do Francji.

A w ciężarówkach czają się kolejni amatorzy raju na Wyspach – emigranci z Afryki, Azji i Europy, ukryci w skrzyniach tirów. Według Home Office, codziennie około 40 osób próbuje właśnie tak przekroczyć granicę. Już w Calais, przez przeprawą, angielscy celnicy tropią ich za pomocą detektorów dwutlenku węgla, albo sensorów wykrywających bicie serca. Komu się dzisiaj udało? Kto jeszcze dzisiaj wieczorem trafi do raju, a kto przegra walkę o lepsze życie?