Archiwa kategorii: Dookoła świata

Prawie jak Fogg

Gdzie najlepiej zacząć podróż dookoła świata? Jasne, że w Londynie. Można się spierać i dyskutować, które miasto bardziej wpływowe i piękniejsze, ale to Londyn jest pępkiem świata, leżącym i w Europie, a jednocześnie zapatrzonym w Amerykę i mającym swoje korzenie w Azji, Australii i Nowej Zelandii.
Pogoda w Londynie była typowa jak na zimę na Wyspach, czyli nie do zniesienia. Zimno, mokro, do tego jeszcze przenikliwy wiatr i pokaźna warstwa chmur ponad nami, czyniąca nastrój jeszcze bardziej ponurym. Na Piccadilly Circus kręciły się tłumy przemokniętych turystów, z których połowa próbowała dostać się na rozpoczynający właśnie Chiński Nowy Rok, a druga połowa próbowała się rozeznać w mapie metra, bo własnie z powodu awarii zamknięto linię metra (typowe) powodując niemałe zamieszanie.
Szybko wydostaliśmy się ze zdezorientowanych tłumów, bo mieliśmy zamiar odwiedzić dzisiaj tylko jeden adres w Londynie: Pall Mall, dom 104, The Reform Club. To słynne miejsce, z którego Fileas Fogg wyruszył w podróż dookoła świata. To miejsce istnieje naprawdę, symbolicznie chciał stamtąd wyruszyć Michael Palin w swoją telewizyjną podróż dookoła świata. Podróżnik nie został wpuszczony do środka, bowiem do klubu dla dżentelmenów nawet obecnie mają wstęp tylko prawdziwi dżentelmeni, z odpowiednimi dżentelmeńskimi koneksjami i dżentelmeńskimi kartami kredytowymi.Dlatego znaleźliśmy adres nie próbując nawet dostać się do środka, pstryknęliśmy fotkę i podążyliśmy dalej.

Alturysta_RTW fin
Poczucie niedosytu pozostało, bo rozpocząć podróż w tak burżuazyjny sposób nijak pasuje do naszej idei, więc wsiedliśmy z powrotem do metra by odwiedzić jeszcze raz londyńskie doki. Tutaj rozpoczynały się prawdziwe przygody; tutaj rekrutowano załogę Cutty Sark, tutaj robotnicy naprawiali żaglowce, które woziły drogocenne przyprawy z Indii i Ameryk. Nieopodal wieszano piratów, jeszcze trochę dalej grasował Kuba Rozpruwacz, a po drugiej stronie Tamizy rozrawiał Oliver Twist. Tak, Doki są najlepszym miejscem do wyruszenia w wyprawę dookoła świata. Przeszliśmy się kawałek, dalej smagani deszczem i wiatrem, pokłoniliśmy się legendarnemu pubowi The George, w którym żeglarze i robotnicy wymieniali się ofertami pracy i pomachaliśmy widocznemu z oddali Królewskiemu Obserwatorium na Greenwich z legendarnym południkiem zerowym i wsiedliśmy w metro do Lotniska Heathrow. Przygodę czas zacząć!

Reklamy

Jak się zapakować na podróż dookoła świata?

Jasna sprawa; inaczej się pakujemy na weekendowy wyjazd nad jezioro, inaczej na weekend w Paryżu z tanimi liniami lotniczymi (ah, te limity bagażu) a inaczej na wczasy na wsi.
Z podróżą dookoła świata jest zupełnie inaczej i jest to jedna z pierwszych kwestii, która zaczyna przerastać każdego planującego taką wyprawę. Zatem pora na parę wskazówek.

1. Nie zapomnieć paszportu i pieniędzy.
To są chyba najważniejsze i najbardziej nieodzowne elementy podróży. Reszta może się zgubić, zostać skradziona albo się po prostu zużyć.

2. Im mniej tym lepiej.
Podróż dookoła świata, jak i każda długoterminowa włóczęga to świetna okazja do wypróbowania filozofii minimalizmy na własnej skórze. Pakować obficie można mając samochód i bagażnik do wykorzystania. W przypadku codziennej konieczności przemieszczania się każdy kilogram się liczy. Cóż, linie lotnicze się nie cackają. W biegu do pociągu w Indonezji każdy kilogram pociągu się liczy. Także, gdy trzeba przejść parę kilometrów zatoczoną hinduską ulicą, każdy dodatkowy gabaryt to problem. Specjaliści od dłogoterminowych podróży zatem proponują kupno plecaka maksymalnie 60 litrowego.

3. Co na dzienne wyprawy?
Specjaliści radzą albo plecaczek, albo torbę zakładaną na bok. Ta druga jest o tyle praktyczna, że pozwala na nieustanną kontrolę i przez to jest trudna do zdobycia przez złodzieji. Plecaczek można nosić na brzuchu i wtedy wygląda się jak przestraszony amerykański turysta na targu a Nairobi. Brakuje jeszcze wielgachnej torby na aparad fotograficzny dynndającej z boku i obowiązkowego pasa z portmonetką ba brzuchu.

3. Trzeba będzie prać.
Mając już 60litrowy plecak trzeba stanąć przed trudną prawdę. Zmieści się naprawdę to co potrzebne. Trochę odzieży, jedna para butów, zestaw bielizny na maksymalnie 4 dni. I to trzeba będzie prać. Codziennie, albo co parę dni. Trzeba przyswoić nie tylko cowieczorny nawyk prania bielizny ale też koszulek i wierzchniej odzieży. Oczywście, co pewien czas można skorzystać z dobrodziejstwa pralki czy pralni ulicznej, a po paru miesiącach i tak trzeba będzie dokonać stopniowej wymiany garderoby. Po pierwsze będziemy mieli dosyć noszenia tego samego podkoszulka miesiącami, a po drugie ustawiczne pranie w różnych warunkach szybko upodobni naszą koszulkę Dolce Gabbana do ściery. I tutaj przechodzimy do kolejnej rady.

4. Markowe nie znaczy dobre.
Z pewnym zadziwieniem obserowałem w moim Aeroflocie grupę Polaków, którzy wracali z jakiejś zorganizowanej wycieczki. Grupa była ubrana prosto jak z pokazu mody Alpinusa, Campusa czy innej marki. Buty gore-tex, kurtki Cordura i zegarki atomowe. Gdy usłyszałem rozmowy, zdębałem, bowiem państwo nie wracali z podboju bazy himalajskiej w Nepalu. Oni spędzili w tych strojach dwa tygodnie w super gorącym Radżastanie. I już sobie wyobrazłem te goretexy wdeptujące w krowie placki, skakające przez rynsztoki i ogólnie spływające potem w trzydzioestostopnioym upale. Proszę państwa, im normalniej i wygodniej tym lepiej. Pamiętajmy tez, że dobre ciuchy w rozwijających się krajach działają jak lep na muchy dla naciągaczy, złodziei i wyludzaczy.

5. Nie bądźmy cyborgami.
OK, jeżeli już się pożegnaliśmy ostatecznie z suszarką do włosów i dalej podążamy swoją minimalistyczną zasadą dochodzimy do wrażliwej kwestii dla maniaków elektroniki i technologii.
Aparat? Lustrzanka cyfrowa? Z torbą i kompletem obiektywów? Jeżeli pracujesz dla National Geographic to tak. W innych przypadkach wystarczy prosta małpa.
Komputer?  A nie wystarczy smartfon albo mały netbook? Na dzień dzisiejszy każdy hostel na świecie ma dostęp do internetu i wifi.
Komórka? ładowarka? to pewnie konieczność. Ale GPS podróżny, budzik, czytnik książek? Dajmy sobie spokój.

6. Lekarstwa.
W podróży może się zdarzyć wszystko. To jednak nie powód by brać wagonu medykamentów. Warto też pamiętać, że i w Indiach i w Inddonezji, jak w wielu innych krajach leki są tańsze niż w Polsce. Ponadto – jeżeli chodzi o te na problemy żołądkowe – te miejscowe działają najlepiej gdyż są przeznaczone do zwalczania właśne miejscowych bakterii. Co warto wziaść na pewno? O tym napiszę w osobnym tekście.

7. Przewodniki.
O klątwie Lonely Planet napiszę osobno, natomiast warto pamiętać, że każdy przewdnik to kolejny kilogram i tona raczej nieużytecznej wiedzy. Jeżeli koniecznie nie potraficie żyć bez książki, polecam albo wersje pdf, do kupienia w sieci, albo wyrwane/ skserowane fragmenty opisujące miejsca, do których się wybieracie. A najlepiej korzystać z internetu. Internet powie wszystko. i jak już pisałem, internet jest wszędzie.

8. Prezenty
No właśnie. A co z paczką wież Eiffela, gipsowymi piramidami i dywanami? Przecież to się nie zmieści! Rozwiązanie jest proste. Jeżeli musimy robić prezenty, lepiej je posyłać na koniec segmentu podróży na adres domowy. Taniej i łatwiej. Jeżeli bezwarunkowo zakochaliśmy się w kilimie na ulicy Jaipuru, albo nie będizemy mogli żyć bez maski weneckiej, czy łuku ze strzałami, problem dostarczenia tego pod wskazany adres zostawmy sprzedawcy, WIększość sklepów w turystycznych rejonach specjalizuje się w wysyłce towarów do klienta, a przy wyższej wartości zamówienia towar może być przesłany gratis.

Cztery stopnie upośledzenia turystycznego

Z pewnością wiele osób może się teraz obrazić, ale zapewniam, że przeszedłem przez wszystkie etapy opisywane przeze mnie i nadal uważam, że indywidualną sprawą każdego jest decyzja ile spontaniczności, a ile zorganizowanej komercji ma zamiar mieć w czasie swoich wakacji.

Pierwsza grupa to resortowi pisarze reklamacji. Najszersza grupa, obejmująca wszystkie narody świata. Kupują wczasy na wyprzedażach, targują się do ostatniej złotówki nie czytając tego co piszą biura w katalogach i małym drukiem pod umową. Po czym zamiast spędzić dwa tygodnie w relaksie i błogości, piszą reklamacje. Bo za daleko od plaży. Bo za blisko do szosy. Bo za leżaki trzeba płacić. Bo woda w morzu brudna. Piramidy za małe, a wieża Eiffla zatłoczona.
Na pisarzy nie ma rady, żadne biuro nie dogodziło wszystkim, więc może warto wybrać się samemu?

Druga grupa to wyznawcy Lonely Planet – najpopularniejszej na świecie serii przewodników. Wyznawcy traktują przewodnik jak biblię i robią to, co karze autor. Nawet jak oznacza to jazdę na rowerze po górzystym hinduskim Bundi w 40-stopniowym upale, wstawanie w środku nocy w celu zobaczenia „jedynego niepowtarzalnego wschodu słońca” – razem z tysiącem innych turystów, czy zjedzenie dania w restauracji, która zdążyła poczuć magię sławy i daje jeść źle i drogo.

Trzecia grupa to nowocześni kolonizatorzy, którzy uważają że bycie turystą zwalnia od respektowania lokalnych zwyczajów, wierzeń. I tutaj mamy Japończyka pozującego na drodze pokutnej w Fatimie, wśród modlących się osób. Mamy tysiące przedstawicielek narodów zachodnich ubranych w najkrótszą spódniczkę i obcisły stanik na ramiączkach w środku muzułmańskiego kraju i dziwiące się, że nie zostały wpuszczone do meczetu. Mamy też francuzów siadających na ołtarzykach ofiarnych i robiących sobie zdjęcia, mimo iż parę minut temu miejscowi palili na owych ołtarzykach kadzidełka i się modlili. Coż, zawsze można powiedzieć, że jest się z tej BARDZIEJ ROZWINIĘTEJ zachodniej kultury, w której wszystko można.

Ostatnia grupa to złapani w sieci. I do tej ostatniej grupy zmywaki właśnie mogą zaliczyć siebie. Po miesiącach spędzonych na studiowaniu przewodników i forów, nauczywszy się pobieżnie wszystkiego co trzeba, znając nawet nazwy miejscowych bogów i starając się poznać nie od strony owczego pędu kierowanego przez przewodniki, wpadamy bez przerwy w te same turystyczne pułapki. Piszę tutaj o niezliczonych emporiach handlowych, restauracjach tylko dla turystów i trasach, na których nie spotka się lokalnego mieszkańca.

Tak się stało też w Yogyakarcie. Z pięknej, kolorowej ulicy skręciliśmy do restauracji, która okazała się sprytnie zastawioną turystyczną pułapką. Sama nazwa  – Smaki Azji – powinna już wzbudzić podejrzenia. Tak samo, za wyszukane dekoracje czy ugrzecznieni kelnerzy powinny zapalić światło ostrzegawcze. Nie stało się tak. Siedzieliśmy więc przy modnym stoliku i próbowaliśmy przełknąć starawe potrawy, obserwując innych białych, złapanych jak my.

Z tej opowieści wynikają 4 przykazania dobrego turysty:

1. Naucz się miejsca do którego jedziesz zanim do niego trafisz.
2. Nie wierz bezgranicznie przewodnikom.
3. Szanuj lokalną kulturę, nawet jak się z nią nie zgadzasz.
4. Jadaj w miejscach, do których ustawiają się kolejki miejscowych.